Hoi allemaal,

Er is alweer een ruime maand voorbij sinds mijn laatste verhaal. De tijd vliegt; over een maandje zet ik alweer voet op Nederlandse bodem. Maar tot die tijd ben ik nog volop bezig met genieten van alles wat hier ik meemaak. Op dit moment ben ik in Vientiane, de hoofstad, samen met twee andere Nederlanders, Eva en Marijn. Maar laat ik beginnen waar ik de vorige keer eindigde.

Na mijn laatste berichtje ben ik nog een paar dagen ziek geweest in Siem Reap. Toen ik weer beter was, kwam Lisi, een Zwitsers meisje dat ik eerder in Kuala Lumpur had ontmoet, ook aan in Siem Reap; goede timing dus. Samen hebben we nog twee dagen de tempels bezocht. Vooral de zonsopgang bij Angkor Wat was een hoogtepunt. Hoewel het stikte van de andere toeristen en je daarom moest vechten om een goed plekje, was het het vroege opstaan toch meer dan waard. Maar ook een zekere avond in de fantastische, o zo foute bar 'Angkor What?!' was onvergetelijk. Helaas reisde Lisi toen een andere kant op, dus vertrok ik in mijn eentje richting Battambang.

Battambang is een kleiner stadje richting het westen. Hier heb ik samen met twee Françaises een tour langs de countryside gedaan. Door alle kleine dorpjes heen, over hobbelige zandweggetjes, langs een paar tempels, etc. Ook dit was een hele leuke dag, vooral omdat het contrast met het overtoeristische Siem Reap zo groot was. Dit leek een stuk meer op het 'echte' Cambodja.

Na Battambang was het tijd voor een paar dagen op het strand liggen en feesten in Sihanoukville, het partyoord van Cambodja. Hier heb ik ook Thijs (Hofker, red.) nog even gezien, die ook in Zuidoost-Azie aan het reizen is. Na een paar luie (brakke) dagen in Sihanoukville vertrok ik samen met twee Nederlandse meisjes naar Bamboo Island. Dit is letterlijk een onbewoond eiland, op een restaurantje en een paar bungalows op het strand na. Een keer per dag ging er een vissersbootje op en neer naar het vaste land en er was maar een paar uur per dag elektriciteit. Back to basic dus, maar in potentie zeer romantisch. Helaas troffen we het niet erg qua weer. De eerste nacht was het echt noodweer; het stormde, bliksemde en regende als nooit tevoren. Daar zit je dan, met zn allen rond een kaarsje onder een rieten dakje wat aan alle kanten lekt. De volgende dag klaarde het gelukkig op en hebben we nog van het op ons na geheel verlaten strandje kunnen genieten. Nadat we met het vissersbootje terug naar Sihanoukville waren gebracht, ben ik meteen doorgereisd naar de hoofdstad Pnom Penh.

Daar heb ik twee gedenkplekken van de genocide onder het Khmer Rouge regime bezocht, het S21-museum en de Killing Fields. (Voor diegenen die dit - net als ik - even gemist hebben tijdens de geschiedenislessen: tussen 1975 en 1979 zijn naar schatting 2 miljoen Cambodianen omgekomen nadat de zeer communistische leider Pol Pot aan de macht kwam. Dit betekende ongeveer 1 op de 4 inwoners. Iedereen die in Pol Pots ogen een bedreiging vormde voor zijn hervormingen werd uit voorzorg vermoord: hieronder vielen o.a. hoogopgeleiden, mensen die 2 talen spraken, stadsmensen of mensen die een bril droegen. Daarnaast werd er dwangarbeid verricht en waren er grote voedseltekorten.) Zowel het museum als de killingfields waren erg heftig. Stapels met schedels en botten, een boom waartegen baby's dood werden geslagen, martelwerktuigen, etc. Met name de close-up foto's die voor de executie van alle gevangen werden gemaakt zullen me denk ik lang bij blijven; als je in die ogen kijkt, weet je hoe doodsangst eruit ziet. Heel indrukwekkend en gruwelijk tegelijkertijd. Na deze zware dag ben ik de volgende dag ter afleiding souvenirs gaan shoppen op de twee grootste markten van Pnom Penh. Voor mij is dat nooit een straf natuurlijk en vooral de Russian Market was fantastisch. Je kon er alles wat je maar wilde kopen zonder al te erg te belaagd te worden. Het gebruikelijke 'Ladyyyy, buy somethiiiiiing?' viel hier relatief erg mee en je kon er heerlijk lunchen voor een halve dollar p.p.

Daarna ben ik naar Kratie gereisd. Daar ontmoette ik een groep Nederlanders, waaronder Eva en Marijn met wie ik op dit moment nog steeds samen in Laos ben. In Kratie hebben we zoetwaterdolfijnen gespot. Dat was iets minder spectaculair dan het klinkt, je zag alleen af en toe een grijs kopje net boven het water uitkomen. Geen sprongen zoals Flipper in de film dus. De dag erna hebben we met de groep Nederlanders en een Vlaming een fietstocht langs de Mekong ondernomen. We stonden om 6 uur 's ochtends in de startblokken op onze veel te kleine gehuurde fietsjes en met genoeg water en baguettes in het fietsmandje. We zouden 50 km langs de Mekong gaan fietsen. Dit werd uiteindelijk 70 km, omdat we de eerste afslag naar het pondje om de rivier over te steken hadden gemist. Onderweg kwamen we langs allerlei kleine dorpjes. En iedereen die we tegenkwamen zwaaide en begroette ons vol enthousiasme, dus wij hebben niets anders gedaan dan urenlang terugzwaaien en terugroepen vanaf onze fietsjes. 'Hellooo! Helloooo!' Tussendoor waren er nog wat stops voor een verfrissende duik in de Mekong en een potje volleybal met de lokale kindjes. Aan het eind van de dag was ik gebroken (de lichaamsbeweging was vrij minimaal de afgelopen paar maanden), maar het was misschien wel een van de leukste dagen tot nu toe.

De dag daarna vertrokken Rolf, Eva, Marijn en ik naar Stung Treng. De aantrekkingskracht van dit gat was het feit dat je hier zou kunnen kayakken door een flooded forest. Helaas bleek na aankomst dat de eigenaar van de kayakverhuur op vakantie was en dat het kayakken via een ander bedrijfje maar liefst 95 dollar p.p. zou kosten. Dat feestje ging dus niet door. Toen hebben we maar scootertjes gehuurd en hebben wat rondgetoerd (ik weer veilig achterop uiteraard).

De volgende dag namen we afscheid van Rolf, die richting Burma zou gaan reizen, en staken Marijn, Eva en ik de grens naar Laos over. Onze eerste stop werd Don Det, een van de '4000 Islands' van de Mekong delta in het zuiden van Laos. Na aankomst bleek dit een paradijsje voor de liefhebber van verdovende middelen. Bijna iedereen liep er de hele dag apestoned, dronken of anderszins in hogere sferen rond. Op het menu in de restaurants en bars stonden dan ook veel 'happy' shakes en gerechten, van happy pizza's tot happy cinnamonrolls. Helaas (of gelukkig) hadden wij hier niet zoveel behoefte aan, wat wel als gevolg had dat we niet altijd levelden met de andere toeristen. Wel hebben we nog een middag getubed. Dit hield in dat we met de binnenband van een een vrachtwagen 2 km upstream werden gebracht, waarna we op eigen houtje (en met zelf meegebrachte biertjes in de hand) mochten terug dobberen naar ons eilandje. Tuben zoals het bedoeld was, heerlijk!

Omdat een paar dagen daarna de viering van het Lao nieuwjaar zou losbarsten, vertrokken we vervolgens richting Pakse, de tweede stad van Laos. Het nieuwe jaar wordt in Laos (en een aantal buurlanden) ingeluid door een meerdaags feest, waarbij iedereen - jong en oud - meedoet aan een massaal watergevecht. Overal op straat zijn feesten aan de gang en alle voorbijgangers worden natgegooid met emmers water of natgespoten met supersoakers. Als klap op de vuurpijl heeft het water soms een gek kleurtje (groen, felroze..) of krijg je nog wat talkpoeder in je gezicht gesmeerd. En dit alles onder het genot van heeeeeel veel bier en harde muziek. Dolle pret natuurlijk, vooral bij de 37 graden! Wij hebben 3 dagen lang dan ook niets anders gedaan dan door de straten van Pakse struinen met onze eigen waterpistooltjes. En omdat we een van de enige toeristen waren werden we overal uitgenodigd om wat biertjes mee te drinken. De laatste dag was er zelfs een groot georganiseerd feest door ons eigenste Heineken. Groot podium, westerse muziek, sprinklers aan, opblaasbadjes met ijswater om je Heineken biertjes in te koelen (of anderen mee nat te gooien, minder prettig).. het was groots aangepakt. Al met al waren het een paar fantastische dagen en ik zou willen dat wij in zoiets in Nederland hadden (al is het bij ons natuurljk veel te koud).

Dit was in een vogelvlucht wat ik de afgelopen maand zoal heb meegemaakt. Ik hoop dat het met iedereen goed gaat in Nederland! Ik mis jullie wel hoor!

Heel veel liefs!