Bijna thuis! (nog 2 nachtjes slapen..)

Lieve allemaal,

Op de valreep nog een laatste berichtje van mij vanuit het verre Oosten. Op dit moment ben ik in Kuala Lumpur voor de laatste loodjes.. Over 2 dagen land ik op Schiphol (donderdag 17 mei om 13.30 om precies te zijn)!

Mijn laatste blog schreef ik in Vientiane, de hoofdstad van Laos, waar ik samen met Eva en Marijn was. We zijn daar nog een paar dagen in gebleven, maar eerlijk gezegd hebben we niet veel van de stad gezien behalve een shopping mall, een nachtclub (waar het stikte van de ladyboys; de wcbril stond zelfs omhoog in het damestoilet) en onze eigen hotelkamer met - tot onze grote vreugde - een tv met filmkanaal! Gelukkig hadden we van meerdere kanten gehoord dat er verder ook niets te beleven viel, dus hebben we waarschijnlijk niet veel gemist.

Onze volgende bestemming was Vang Vieng. In dit overtoeristische stadje aan de rivier draait alles om 2 dingen: het tuben en het uitbrakken daarvan. Je kan een rubberen autoband huren en daarmee over de rivier dobberen langs de verschillende bars die daar zijn gebouwd. Dit gaat nogal eens fout, vooral omdat er zo ontzettend veel gedronken wordt. Zo schijnt er minimaal 1 keer per maand iemand te overlijden omdat hij of zij verdrinkt of op een rots duikt en zijn nek breekt. Wel een beetje oppassen dus, maar vol goede moed gingen wij met een groep die we hadden ontmoet in ons guesthouse op naar een dagje tuben. Het goede nieuws is dat wij hetoverleefd hebben en allemaal ongeschonden uit de strijd gekomen. Het enige incidentje was dat ik mijn tube ben kwijtgeraakt in een zeer verradelijke stroomversnelling. Lindsay, mijn Zuid-Afrikaanse kamergenootje, was gelukkig vlakbij toen het gebeurde. Dus zij is me snel komen redden en samen dreven op haar tube verder. (Later kwamen we erachter dat ze in haar reddingspoging wel onze kamersleutel, haar zonnebril en de wegwerpcamerais verloren.. ai.. ). Toch was het een hele leuke dag. De dag daarna hebben we, geheel in de Vang Vieng traditie, doorgebracht in een van de vele restaurants waar je liggend de heeeele dag Friends of the Family Guy kan kijken. Best chill, maar je wordt er na een tijdje ook behoorlijk lamlendig van. Daarom besloten we samen met de rest van de groep met wie we ook waren gaan tubenmaar snel door te reizen naar Luang Prabang.

Luang Prabang is een stadje in het noorden van Laos. Het centrum is een sfeervolle mix van de Lao houten huisjes en Europese architectuur, een restant van de Franse kolonisatie. Het staat zelfs op de UNESCO World Heritagelijst vermeld. We hebben hier een paar dagen doorgebracht en onder andere een paar watervallen bezocht waar je heerlijk kon zwemmen.

Na Luang Prabang wilde ik weer terug naar Bangkok, om daarna door te reizen naar het zuiden van Thailand. Eva en Marijn gingen ook allebei een andere kant op, dus onze wegen zijn toen gescheiden, na drie erg gezellige weken.Ik zag erg op tegen de bus- en treinreis naar Bangkok vanuit Luang Prabang (die alles bij elkaar wel 2 a 3 dagen duren)en heb uiteindelijk besloten toch maar een vliegticket te boeken van Luang Prabang naar Bangkok. Vliegtijd: slechts 1,5 uur. Hoppa, je leeft tenslotte maar 1 keer!Dus na een comfortabele vliegreis kwam ik aan in Bangkok. Omdat ik de vorige keer al vrij lang in Bangkok was geweest, bleef ik deze keer niet zo lang. Wel heb ik nog een bezoekje aan de weekendmarkt Chatuchak gebracht. Ongelooflijk groot.. ik heb er een volle dag rondgedwaald en ik schat dat ik maar 10% heb gezien.

Daarna ben ik doorgereisd naar Koh Tao, een eiland in het zuiden van Thailand. Op Koh Tao draait alles om het duiken. Het is een van de mooiste duikplekken ter wereld en door de hevige competitie tussen de vele duikscholen is het duiken ook nog eens relatief erg goedkoop. Bij aankomst met de boot was ik meteen diep onder de indruk van het zeewater: zo helder en zo ontzettend blauw! Het liefst was ik er meteen -desnoods met kleren en al- ingesprongen voor een frisse duik. Maar zover was het nog niet.

Omdat ik al heel lang wilde gaan duiken, was Koh Tao daar natuurlijk de ideale plek voor. Ik begon meteen dezelfde dag nog met mn PADI Open Water Course. Ik zat in een groepje met 2 andere meisjes, Sian en Katharina en met een Franse instructeur, David (die overigens wel Engels sprak). De eerste paar dagen krijg je vooral veel theorie en doe je een oefenduik in ondiep water om te leren hoe je om moet gaan met de apparatuur en hoe je bijvoorbeeld moet ademen. De derde dag was het dan eindelijk tijd voor onze eerste 'echte' duik. Ik kan maar 1 ding zeggen: Wow..! Ik was meteen verkocht. We hadden ook wel geluk, omdat we meteen heel veel vissen - in alle soorten en maten - hadden gezien.

De dag daarna hadden we zelfs nog meer geluk, want tijdens onze derde duik kwamen we een walvishaai tegen die erg zeldzaam is. (Wees niet bang, alhoewel het een 'haai' wordt genoemd, is hij geheel ongevaarlijk. Hij eet alleen maar plankton.).We waren zelfs nog maar net bezig met het afdalen, toen de walvishaai opeens voorbij zwom. Vijf meter groot, heel rustig en vredig, met allerlei kleinere visjes om zich heen.. Misschien wel een van de meest indrukwekkende dingen die ik ooit heb gezien. Omdat een walvishaai altijd in een 8-vorm zwemt, wist David de duikinstructeur precies waar de walvishaai terug zou komen en hebben we hem daarna nog van boven, van beneden, van links en van rechts kunnen zien. Onvergetelijk. En na onze vierde duik en het maken van het examen, waren we alledrie geslaagd voor ons PADI Open Water!

De dag daarna was het al de dag van de full moon party op Koh Phangan, het buureiland van Koh Tao. Samen met Sian, een meisje uit mn duikgroepje, reisde ik daarom 's middags naar Koh Phangan. 's Avonds had ik ook nog afgesproken met Brigitte, een Nederlands meisje, en twee Zweedse meisjes die ik allemaal in Sihanoukville had ontmoet. Ook Martin, Brigitte's vriendje was erbij en Marcus, een Finse jongen die met de Zweedse meisjes was meegekomen. Nadat we samen hadden gegeten en onszelf hadden beschilderd met de welbekende neon bodypaint, gingen we richting de party op het strand. En wat voor een party.. Ik denk dat er wel 20.000 mensen waren, iedereen gekleed in neonkleuren en beschilderd met neonverf, overal barretjes waar je buckets kon kopen en allemaal verschillende muziekstijlen. En om 12 uur was ik natuurlijk jarig! Sian en Brigitte verrasten me met een 'verjaardagstaart' in de vorm van een bus Pringles met een heus verjaardagskaarsje, er werd voor me gezongen, er waren birthdaybuckets, er waren birthdayshots en ik kreeg ook nog eens knipperende Minnie Mousestrik voor op mn hoofd. Wat wil je nog meer?We hebben doorgefeest tot zonsopkomst en al met al had ik me geen beter verjaardagsfeest kunnen wensen. Een zeer goed begin van mn 24e levensjaar dus!

Daarna zijn Sian en ik nog een paar dagen op Koh Phangan gebleven en hebben we lekker op het strand gelegen. Daarna reisde zij naar Bangkok en ging ik samen met Brigitte weer terug naar Koh Tao. Brigitte had net afscheid genomen van Martin, die weer terug ging naar Nederland, en zou haar PADI Open Water gaan halen. Ik ging voor mn PADI Advanced. Om je PADI Advanced te halen moet je 5 'adventure dives' doen, elk met een eigen thema. Omdat er geen andere aanmeldingen waren voor de Engelstalige groep op de dag dat ik begon, had ik priveles van mijn duikinstructrice Anna.

Ik heb eerst een Buoyancy Performanceduik gedaan (het controleren van je drijfvermogen; koppeltje duikelen, op allerlei manieren door hoepels zwemmen.. zoveel moeilijk dan het lijkt!). Daarna moest ik een Navigatieduik doen (het leren navigeren met een kompas.. en dat met mijn richtingsgevoel.. Gelukkig ging het wel goed). Ook heb ik een diepe duik (tot 30 meter) gedaan en bij een wrak van de US Navy gedoken.. heel gaaf! Tenslotte was het tijd voor een nachtduik. Van tevoren leek dit me best wel eng. Alles is donker en je hebt alleen een zaklamp bij je. Gelukkig viel het erg mee en kon je nog een stuk beter om je heen kijken dan ik dacht. En alles zag er 's nachts natuurlijk heel anders uit, de kleuren, de vissen, etc. Dat maakte het toch wel heel bijzonder. Na mijn nachtduik was ik ook geslaagd voor mn PADI Advanced. Ik heb de volgende dag nog 2 duiken gemaakt die ik gratis van de duikschool kreeg en toen was de duikpret over, helaas.

Omdat de datum van mijn vlucht naar Nederland snel dichterbij kwam, moest ik toen zo snel mogelijk naar Kuala Lumpur zien te komen. Helaas had ik geen tijd meer voor nog wat tussenstops in Maleisie. De reis van Koh Tao naar Kuala Lumpur was behoorlijk pittig.. bij elkaar heeft het 28 uur geduurd. Eerst met de nachtboot, daarna met 3 verschillende bussen en telkens een paar uur wachten tussendoor.Maar vannacht ben ik dan eindelijk aangekomen in Kuala Lumpur.

Hier heb ik nu nog 2 dagen om wat laatste souvenirs te kopen en me voor te bereiden op de terugkomst in Nederland. Aan de ene kant vind ik het heel erg jammer dat er een einde komt aan mijn reis. Ik heb het zo ontzettend naar mijn zin gehad, zoveel mooie plekken gezien en zoveel leuke (en rare haha) mensen ontmoet. Het was echt fantastisch. Aan de andere kant kan ik niet haast niet wachten om iedereen van thuis weer te zien. En het idee dat ik straks weer een eigen kamer heb (zonder kakkerlakken), niet meer uit een backpack hoef te leven maar een gewone kledingkast heb, het Nederlandse eten.. Dat is toch ook niet verkeerd. Gemengde gevoelens dus, maar aan al het moois komt een einde, dus ook aan deze reis. Maar ik zou zeker nog een keer terug willen komen naar deze landen en met name door willen gaan met het duiken.

Tenslotte wil ik jullie nog allemaal heel erg bedanken voor de vele berichtjes, mailtjes, smsjes en facebookberichten. Het deed me telkens weer erg veel goed om berichten van thuis te horen, bedankt daarvoor!

Tot snel! (Dat kan ik eindelijk weer zeggen!)

Van Siem Reap naar Vientiane

Hoi allemaal,

Er is alweer een ruime maand voorbij sinds mijn laatste verhaal. De tijd vliegt; over een maandje zet ik alweer voet op Nederlandse bodem. Maar tot die tijd ben ik nog volop bezig met genieten van alles wat hier ik meemaak. Op dit moment ben ik in Vientiane, de hoofstad, samen met twee andere Nederlanders, Eva en Marijn. Maar laat ik beginnen waar ik de vorige keer eindigde.

Na mijn laatste berichtje ben ik nog een paar dagen ziek geweest in Siem Reap. Toen ik weer beter was, kwam Lisi, een Zwitsers meisje dat ik eerder in Kuala Lumpur had ontmoet, ook aan in Siem Reap; goede timing dus. Samen hebben we nog twee dagen de tempels bezocht. Vooral de zonsopgang bij Angkor Wat was een hoogtepunt. Hoewel het stikte van de andere toeristen en je daarom moest vechten om een goed plekje, was het het vroege opstaan toch meer dan waard. Maar ook een zekere avond in de fantastische, o zo foute bar 'Angkor What?!' was onvergetelijk. Helaas reisde Lisi toen een andere kant op, dus vertrok ik in mijn eentje richting Battambang.

Battambang is een kleiner stadje richting het westen. Hier heb ik samen met twee Françaises een tour langs de countryside gedaan. Door alle kleine dorpjes heen, over hobbelige zandweggetjes, langs een paar tempels, etc. Ook dit was een hele leuke dag, vooral omdat het contrast met het overtoeristische Siem Reap zo groot was. Dit leek een stuk meer op het 'echte' Cambodja.

Na Battambang was het tijd voor een paar dagen op het strand liggen en feesten in Sihanoukville, het partyoord van Cambodja. Hier heb ik ook Thijs (Hofker, red.) nog even gezien, die ook in Zuidoost-Azie aan het reizen is. Na een paar luie (brakke) dagen in Sihanoukville vertrok ik samen met twee Nederlandse meisjes naar Bamboo Island. Dit is letterlijk een onbewoond eiland, op een restaurantje en een paar bungalows op het strand na. Een keer per dag ging er een vissersbootje op en neer naar het vaste land en er was maar een paar uur per dag elektriciteit. Back to basic dus, maar in potentie zeer romantisch. Helaas troffen we het niet erg qua weer. De eerste nacht was het echt noodweer; het stormde, bliksemde en regende als nooit tevoren. Daar zit je dan, met zn allen rond een kaarsje onder een rieten dakje wat aan alle kanten lekt. De volgende dag klaarde het gelukkig op en hebben we nog van het op ons na geheel verlaten strandje kunnen genieten. Nadat we met het vissersbootje terug naar Sihanoukville waren gebracht, ben ik meteen doorgereisd naar de hoofdstad Pnom Penh.

Daar heb ik twee gedenkplekken van de genocide onder het Khmer Rouge regime bezocht, het S21-museum en de Killing Fields. (Voor diegenen die dit - net als ik - even gemist hebben tijdens de geschiedenislessen: tussen 1975 en 1979 zijn naar schatting 2 miljoen Cambodianen omgekomen nadat de zeer communistische leider Pol Pot aan de macht kwam. Dit betekende ongeveer 1 op de 4 inwoners. Iedereen die in Pol Pots ogen een bedreiging vormde voor zijn hervormingen werd uit voorzorg vermoord: hieronder vielen o.a. hoogopgeleiden, mensen die 2 talen spraken, stadsmensen of mensen die een bril droegen. Daarnaast werd er dwangarbeid verricht en waren er grote voedseltekorten.) Zowel het museum als de killingfields waren erg heftig. Stapels met schedels en botten, een boom waartegen baby's dood werden geslagen, martelwerktuigen, etc. Met name de close-up foto's die voor de executie van alle gevangen werden gemaakt zullen me denk ik lang bij blijven; als je in die ogen kijkt, weet je hoe doodsangst eruit ziet. Heel indrukwekkend en gruwelijk tegelijkertijd. Na deze zware dag ben ik de volgende dag ter afleiding souvenirs gaan shoppen op de twee grootste markten van Pnom Penh. Voor mij is dat nooit een straf natuurlijk en vooral de Russian Market was fantastisch. Je kon er alles wat je maar wilde kopen zonder al te erg te belaagd te worden. Het gebruikelijke 'Ladyyyy, buy somethiiiiiing?' viel hier relatief erg mee en je kon er heerlijk lunchen voor een halve dollar p.p.

Daarna ben ik naar Kratie gereisd. Daar ontmoette ik een groep Nederlanders, waaronder Eva en Marijn met wie ik op dit moment nog steeds samen in Laos ben. In Kratie hebben we zoetwaterdolfijnen gespot. Dat was iets minder spectaculair dan het klinkt, je zag alleen af en toe een grijs kopje net boven het water uitkomen. Geen sprongen zoals Flipper in de film dus. De dag erna hebben we met de groep Nederlanders en een Vlaming een fietstocht langs de Mekong ondernomen. We stonden om 6 uur 's ochtends in de startblokken op onze veel te kleine gehuurde fietsjes en met genoeg water en baguettes in het fietsmandje. We zouden 50 km langs de Mekong gaan fietsen. Dit werd uiteindelijk 70 km, omdat we de eerste afslag naar het pondje om de rivier over te steken hadden gemist. Onderweg kwamen we langs allerlei kleine dorpjes. En iedereen die we tegenkwamen zwaaide en begroette ons vol enthousiasme, dus wij hebben niets anders gedaan dan urenlang terugzwaaien en terugroepen vanaf onze fietsjes. 'Hellooo! Helloooo!' Tussendoor waren er nog wat stops voor een verfrissende duik in de Mekong en een potje volleybal met de lokale kindjes. Aan het eind van de dag was ik gebroken (de lichaamsbeweging was vrij minimaal de afgelopen paar maanden), maar het was misschien wel een van de leukste dagen tot nu toe.

De dag daarna vertrokken Rolf, Eva, Marijn en ik naar Stung Treng. De aantrekkingskracht van dit gat was het feit dat je hier zou kunnen kayakken door een flooded forest. Helaas bleek na aankomst dat de eigenaar van de kayakverhuur op vakantie was en dat het kayakken via een ander bedrijfje maar liefst 95 dollar p.p. zou kosten. Dat feestje ging dus niet door. Toen hebben we maar scootertjes gehuurd en hebben wat rondgetoerd (ik weer veilig achterop uiteraard).

De volgende dag namen we afscheid van Rolf, die richting Burma zou gaan reizen, en staken Marijn, Eva en ik de grens naar Laos over. Onze eerste stop werd Don Det, een van de '4000 Islands' van de Mekong delta in het zuiden van Laos. Na aankomst bleek dit een paradijsje voor de liefhebber van verdovende middelen. Bijna iedereen liep er de hele dag apestoned, dronken of anderszins in hogere sferen rond. Op het menu in de restaurants en bars stonden dan ook veel 'happy' shakes en gerechten, van happy pizza's tot happy cinnamonrolls. Helaas (of gelukkig) hadden wij hier niet zoveel behoefte aan, wat wel als gevolg had dat we niet altijd levelden met de andere toeristen. Wel hebben we nog een middag getubed. Dit hield in dat we met de binnenband van een een vrachtwagen 2 km upstream werden gebracht, waarna we op eigen houtje (en met zelf meegebrachte biertjes in de hand) mochten terug dobberen naar ons eilandje. Tuben zoals het bedoeld was, heerlijk!

Omdat een paar dagen daarna de viering van het Lao nieuwjaar zou losbarsten, vertrokken we vervolgens richting Pakse, de tweede stad van Laos. Het nieuwe jaar wordt in Laos (en een aantal buurlanden) ingeluid door een meerdaags feest, waarbij iedereen - jong en oud - meedoet aan een massaal watergevecht. Overal op straat zijn feesten aan de gang en alle voorbijgangers worden natgegooid met emmers water of natgespoten met supersoakers. Als klap op de vuurpijl heeft het water soms een gek kleurtje (groen, felroze..) of krijg je nog wat talkpoeder in je gezicht gesmeerd. En dit alles onder het genot van heeeeeel veel bier en harde muziek. Dolle pret natuurlijk, vooral bij de 37 graden! Wij hebben 3 dagen lang dan ook niets anders gedaan dan door de straten van Pakse struinen met onze eigen waterpistooltjes. En omdat we een van de enige toeristen waren werden we overal uitgenodigd om wat biertjes mee te drinken. De laatste dag was er zelfs een groot georganiseerd feest door ons eigenste Heineken. Groot podium, westerse muziek, sprinklers aan, opblaasbadjes met ijswater om je Heineken biertjes in te koelen (of anderen mee nat te gooien, minder prettig).. het was groots aangepakt. Al met al waren het een paar fantastische dagen en ik zou willen dat wij in zoiets in Nederland hadden (al is het bij ons natuurljk veel te koud).

Dit was in een vogelvlucht wat ik de afgelopen maand zoal heb meegemaakt. Ik hoop dat het met iedereen goed gaat in Nederland! Ik mis jullie wel hoor!

Heel veel liefs!

Thailand

Lieve allemaal,

Op dit moment ben ik in Siem Reap (Cambodia), een stadje vlakbij de tempels van Angkor Wat. Helaas ben ik geveld door iets wat verdacht veel op keelontsteking lijkt (hoge koorts, hoofdpijn en keelpijn). Ik ben dus aan mijn hotelkamer gekluisterd, want ik kan niet echt naar buiten toe door de brandende zon. Behoorlijk frustrerend als je weet dat je zo dichtbij één van de wereldwonderen bevindt.. dus ik hoop maar dat ik snel beter ben!

Sinds mijn laatste berichtje heb ik ruim 3 weken door Thailand gereisd. Vanaf Kuala Lumpur ben ik naar Chiang Mai in Thailand gevlogen. Daar had ik afgesproken met Maartje (huisgenootje in Utrecht). Het was natuurlijk fantastisch om elkaar daar te zien. Na een uitgebreide welkomsknuffel en het uitwisselen van de eerste verhalen, maakten we een planning voor onze trip samen. We zouden samen Chiang Mai en Pai bezoeken en eindigen in Bangkok, waar Maartje haar zus op zou halen van het vliegveld.

In Chiang Mai hebben we een 1-daagse jungletrek gedaan. (Je kon ook kiezen voor 2, 3 of 4 dagen, maar dat leek dat ons iets teveel van het goede..) In die ene dag hebben we wel ontzettend veel gedaan. Een Long Neck Village bezocht (eigenlijk gewoon zielig), een Orchideeen-farm bezocht (was net zo saai als het klinkt), een ritje op de rug van een olifant gemaakt (heel vet, maar wel een beetje eng), naar een waterval gelopen en daar gezwommen en uiteindelijk nog geraft.

Na een paar dagen Chiang Mai vertrokken we met de bus naar Pai. Het bleek een helse tocht te zijn met ontelbaar veel bochten en de combinatie met de drankjes van de avond bleek niet zo'n goede; ik ben nog nooit zo wagenziek geweest. Maar, eenmaal aangekomen in Pai, bleek dat we in een heel erg leuk hostel sliepen (een soort stapelbedden van bamboe) én dat ongeveer 80% van de gasten Nederlands sprak. Als vervoer hadden we een scooter gehuurd (na een klein incident ben ik toch maar bij Maartje achterop gegaan..) en hebben we o.a. de grotten bezocht. De tocht ernaar toe door het berglandschap, de rijstvelden, etc. was bijna nog mooier dan de grotten zelf. Pai zelf is een hippie-achtig dorpje met ontzettend veel reggae-barretjes en veel feestjes 's avonds, toeristisch maar wel heel sfeervol.

Toen zijn we via Chiang Mai met de nachtbus naar Bangkok gereisd. De volgende dag kwam Roos, Maartje's zus daar ook aan. Na een dagje shoppen in een van de vele, gigantische shoppingmalls zijn we 's avonds naar de Sky bar gegaan van het Sirocco restaurant (voor de liefhebber: the Hangover 2 is hier opgenomen, met die gouden koepel). Vanaf het dak van dit 63 etages tellende hotel heb je 's avonds een ongelooflijk mooi uitzicht over heel Bangkok. We wisten dat er een dresscode was, dus hadden ons (voor zover de reisgarderobe dat toeliet) zo netjes mogelijk aangekleed. Daar aangekomen wierp de medewerksters bij de lift een afkeurende blik op ons schoenen en mochten we niet naar binnen. Met name de teenslippers die ik droeg waren hier de reden voor.. Nadat Maartje en ik snel aan de overkant van de straat bij een supermarktje een paar nieuwe flatjes hadden gekocht, mochten we bij poging twee gelukkig wel met de lift omhoog. En het was zeker de moeite waard; het uitzicht was adembenemend en de cocktail, hoewel veel te duur, was heerlijk.

De dag daarna heb ik Grand Palace bezocht samen met Roos, wat heel erg mooi was, oneindig veel goud, mozaiek, etc. De dag erna heb ik de gezusters Van der Molen uitgezwaaid toen zij op weg gingen naar het zuiden. In mn eentje ben ik nog een paar dagen in Bangkok gebleven, een paar toeristische attracties bezocht en nog wat meer geshopt, en besloot toen naar Koh Chang te gaan.

Koh Chang is een Thais eilandje tussen Bangkok en Cambodia. Ik verbleef op Lonely Beach, wat helemaal niet meer zo lonely is tegenwoordig; overal zijn barretjes en restaurants te vinden en elke avond geeft een andere bar een groot feest. Ik had op de boot al een leuk Noors meisje ontmoet, Mari, met wie ik samen een bungalow deelde. Samen met een grotere groep Engelsen, Zuid-Afrikanen en Belgen hebben we een topweek gehad met veel luieren aan het strand en lekker eten en drinken 's avonds.

Na een week van het strandleven te hebben genoten, ben ik verder gereisd naar Cambodia. Na het eindeloos wachten bij de grens en teveel voor mn visa te hebben neergelegd, kwam ik eindelijk aan in Siem Reap. Ik heb meteen een tour geboekt om Angkor Wat en de andere tempels te bekijken. De volgende ochtend bleek dat de tour die ik geboekt had - eentje met een busje - verder alleen maar 65plussers had aangetrokken.. oeps. Uiteindelijk bleken het o.a. 3 vrolijke Australische gepensioneerde mannetjes te zijn die alleen maar slechte grappen over elkaar maakten, dus dat werd nog best gezellig ook. Helaas sloeg die avond de keelontsteking toe en heb ik sinsdien niet veel meer kunnen doen. Maar morgen komt Lisi, een Zwitsers meisje dat ik in KL had ontmoet, deze kant op dus dat is wel erg leuk. Ik hoop samen met haar de rest van de tempels te kunnen bezoeken over een paar dagen, het liefst bij zonsopgang of zonsondergang.

Oke, dit was mijn update voor deze keer. Ik hoop dat alles met jullie goed gaat in Nederland. De lente is begonnen hoorde ik, dus geniet van de eerste zonnestralen!

Liefs,

Ps: Op mijn facebook zijn meer foto's te vinden!

De eerste 2 weken

Lieve allemaal,

Allereerst heel erg bedankt voor allelieve berichten en mailtjes uit Nederland!

Op dit moment ben ik in Mersing aan het wachten tot de bus naar Kuala Lumpur vertrekt. Ik kom net van de boot vanaf Pulau Tioman, eenbountyeilandje aan de oostkust.De bus vertrekt pas over 3 uur, dus alle tijd om jullie een update te geven van de eerste twee weken! Ik heb het gevoel dat ik hier al veel langer ben en weet eigenlijk nauwelijks waar ik moet beginnen met vertellen.. Maar ik zal een poging doen. (Eigenlijk wilde ik ook meteen foto's plaatsen, maar ik realiseer me net dat het kabeltje van mijn camera in mn andere tas zit.. volgende keer dus!)

De eerste week heb ik in Kuala Lumpur (KL) doorgebracht. Zoals ik in mijn vorige verhaal als schreef, een hele leuke,bruisende maar tochontspannenstad. Ik heb natuurlijk alle toeristische highlights gedaan (Petronas Towers, Bukit Nanas Rain Forest, KLCC, China Town, Central Market, etc.) maar vooral ook de tijd genomen om doelloos door de stad heen te dwalen, want dan zie je eigenlijk toch het meeste. De stad kent grote uitersten; het ene moment loop je door een ontzettend luxe shopping mall waar alle dure merken vertegenwoordigd zijn, en het andere moment loop jeover een chaotisch, drukke marktmet talloze eetkraampjes. Het eten is verreweg het lekkerste (en spotgoedkoop) bij zulke 'hawker stalls', dus je moet vooral van de straat eten en niet in de luxere restaurants.

Wat heel grappigwas,was de pedicure (de zogenaamde 'Dr. Fish Treatment') die ik samen met Lisi, een Zwitsers meisje, heb genomen. Je moet ong. 30 minuten met je voeten in badje zitten, waarin zo'n 50 'Garra Ruffa-visjes' zwemmen. Deze visjes knabbelen de dode huidcellen van je voeten.. smullen!Echt een heel raar gevoel, vooral in het begin kietelt het ontzettend, maar het werkte zeker.. daarna had ik babyzachte voetjes!

Na een week ben ik met de bus naar Melakka gegaan, een middelgroot stadje ten zuiden van KL. In het verleden is dit een hele belangrijke handelsplaats geweest voor o.a. de Portugezen, Britten en Nederlanders, waardoor er allerlei sporen van die verschillende culturen zijn achtergebleven. Zo was er een 'Stadhuys', heette het centrale plein Dutch Square en heb ik zelfs een Hollandse molen gespot. Vooral de Night Market was een hoogtepunt, met allerlei verschillende kraampjes met eten (sushi!)en een groot podium waarop de lokale bevolking allerlei fan-tas-tische acts deed (zoals een ongelooflijk valszingende zanger met 2 hoogbejaarde achtergronddanseressenende plaatselijke Zumba-verening).

Daarnavond ik het tijd voor eenpaar dagen relaxen op het strand, want echt veel zon had ik nog niet gezien.(Het is hier vooral heel warm en vochtig, maar vaak wel bewolkt). Dus ik besloot naar Pulau Tioman te gaan. Dit eilandje hoort bij de eilandengroep waar Expeditie Robinson wordt opgenomen en dat zegt al genoeg... Felblauwe zee, wit strand, palmbomen, loslopende aapjes... Dus daar heb ik 4 dagen lekker gesnorkeld, gezwommen en in een hangmat gelegen, heerlijk!

En nu ga ik alweer terug naar KL, omdat ik vanaf daar op zaterdag naar Chiang Mai vlieg in Thailand, waar ik met Maartje (een huisgenootje) ga meeten! Samen gaan weong. een weekreizen naar Chiang Mai, Pai en Bangkok, dus daar heb ik natuurlijk heeel veel zin in!

Kortom, ik heb een heerlijke eerste 2 weken achter de rug! Het alleen reizen bevalt me goed, het is best lekker om helemaal je eigen plan te kunnen maken en je tijd te kunnen indelen. En het contact leggen met de andere backpackers gaat erg makkelijk, vooral omdat er veel meer mensen alleen zijn en iedereen wel zin heeft om iets leuks te doen samen. Je ontmoet elkaar vaak al bij de bus of boot op weg naar de volgende bestemming, of anders in de dorm (slaapzaal) van het hostel. Dus je bent eigenlijk nooit alleen, tenzij je dat zelf wilt.

Ik hoop dat in Nederland bij jullie ook alles goed gaat! Blijf vooral updates sturen van het nieuws aan het thuisfront, want dat vind ik echt ontzettend leuk om te horen!

Liefs!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Charlotte

Aangekomen in Kuala Lumpur

Lieve allemaal,

Hier even een kort berichtje. Gisteravond ben ik na een lange vliegreis aangekomen in Kuala Lumpur (KL). Net op het moment datik daar het vliegtuig uitliep enme voor het eerst wel erg alleen voelde, werd ik aangesproken door een Duits meisje, Michaela. Ze vroeg of ik ook alleen was? Ja dus. We raakten aan de praat en zijn samen van de douane naar de bagageband (En jawel, mn tas was er! Toch altijd een opluchting) naar de trein gelopen. Met de trein zijn we naar het centrum van KL gegaan en voor het laatste stukje naar het hostel namen we een taxi.Omdat we inverschillende hostels sliepen, spraken we af de volgende dag samen om 11.00 te meeten.

Helaas is dat iets anders gelopen. Op de een of andere mysterieuze reden is mijn wekker (die ik ECHT had gezet) van mn mobiel niet afgegaan en werd ik pas om 12.45 wakker. Het slaapgebrek door de jetlag heb ik dus zeker ingehaald, maar Michaela was natuurlijk allang weg van onze ontmoetingsplaats. Ik hoop haar vanavond nog te kunnen zien, maar tot nu toe lukt het niet goed om haar te pakken te krijgen.Wel jammer, want morgen gaat ze alweer richting Singapore en daarna Nieuw-Zeeland.

Maar goed, toen ben ik maar in mijn eentje de stad gaan verkennen. Tot nu toe vind ik het hier geweldig. KL is vrij westers ende sfeer is er heel ontspannen.De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Je hoeft maar een keer zoekend om je heen te kijken en ze komen op je af of ze je kunnen helpen. Verder voelt het alsof je door een sauna loopt. Heel heet en heel vochtig. Gisteravond begon het ook opeens te regenen; een tropische, warme douche. Een groter verschil met het besneeuwde Nederland kan dus bijna niet!

Oke mijn tijd is bijna om (ik zit in een internetcafe). Maar tot nu toe gaat alles dus prima! Ik zal snel weer een update plaatsen als ik meer heb gezien en gedaan.

Liefs!