Lieve allemaal,

Op de valreep nog een laatste berichtje van mij vanuit het verre Oosten. Op dit moment ben ik in Kuala Lumpur voor de laatste loodjes.. Over 2 dagen land ik op Schiphol (donderdag 17 mei om 13.30 om precies te zijn)!

Mijn laatste blog schreef ik in Vientiane, de hoofdstad van Laos, waar ik samen met Eva en Marijn was. We zijn daar nog een paar dagen in gebleven, maar eerlijk gezegd hebben we niet veel van de stad gezien behalve een shopping mall, een nachtclub (waar het stikte van de ladyboys; de wcbril stond zelfs omhoog in het damestoilet) en onze eigen hotelkamer met - tot onze grote vreugde - een tv met filmkanaal! Gelukkig hadden we van meerdere kanten gehoord dat er verder ook niets te beleven viel, dus hebben we waarschijnlijk niet veel gemist.

Onze volgende bestemming was Vang Vieng. In dit overtoeristische stadje aan de rivier draait alles om 2 dingen: het tuben en het uitbrakken daarvan. Je kan een rubberen autoband huren en daarmee over de rivier dobberen langs de verschillende bars die daar zijn gebouwd. Dit gaat nogal eens fout, vooral omdat er zo ontzettend veel gedronken wordt. Zo schijnt er minimaal 1 keer per maand iemand te overlijden omdat hij of zij verdrinkt of op een rots duikt en zijn nek breekt. Wel een beetje oppassen dus, maar vol goede moed gingen wij met een groep die we hadden ontmoet in ons guesthouse op naar een dagje tuben. Het goede nieuws is dat wij hetoverleefd hebben en allemaal ongeschonden uit de strijd gekomen. Het enige incidentje was dat ik mijn tube ben kwijtgeraakt in een zeer verradelijke stroomversnelling. Lindsay, mijn Zuid-Afrikaanse kamergenootje, was gelukkig vlakbij toen het gebeurde. Dus zij is me snel komen redden en samen dreven op haar tube verder. (Later kwamen we erachter dat ze in haar reddingspoging wel onze kamersleutel, haar zonnebril en de wegwerpcamerais verloren.. ai.. ). Toch was het een hele leuke dag. De dag daarna hebben we, geheel in de Vang Vieng traditie, doorgebracht in een van de vele restaurants waar je liggend de heeeele dag Friends of the Family Guy kan kijken. Best chill, maar je wordt er na een tijdje ook behoorlijk lamlendig van. Daarom besloten we samen met de rest van de groep met wie we ook waren gaan tubenmaar snel door te reizen naar Luang Prabang.

Luang Prabang is een stadje in het noorden van Laos. Het centrum is een sfeervolle mix van de Lao houten huisjes en Europese architectuur, een restant van de Franse kolonisatie. Het staat zelfs op de UNESCO World Heritagelijst vermeld. We hebben hier een paar dagen doorgebracht en onder andere een paar watervallen bezocht waar je heerlijk kon zwemmen.

Na Luang Prabang wilde ik weer terug naar Bangkok, om daarna door te reizen naar het zuiden van Thailand. Eva en Marijn gingen ook allebei een andere kant op, dus onze wegen zijn toen gescheiden, na drie erg gezellige weken.Ik zag erg op tegen de bus- en treinreis naar Bangkok vanuit Luang Prabang (die alles bij elkaar wel 2 a 3 dagen duren)en heb uiteindelijk besloten toch maar een vliegticket te boeken van Luang Prabang naar Bangkok. Vliegtijd: slechts 1,5 uur. Hoppa, je leeft tenslotte maar 1 keer!Dus na een comfortabele vliegreis kwam ik aan in Bangkok. Omdat ik de vorige keer al vrij lang in Bangkok was geweest, bleef ik deze keer niet zo lang. Wel heb ik nog een bezoekje aan de weekendmarkt Chatuchak gebracht. Ongelooflijk groot.. ik heb er een volle dag rondgedwaald en ik schat dat ik maar 10% heb gezien.

Daarna ben ik doorgereisd naar Koh Tao, een eiland in het zuiden van Thailand. Op Koh Tao draait alles om het duiken. Het is een van de mooiste duikplekken ter wereld en door de hevige competitie tussen de vele duikscholen is het duiken ook nog eens relatief erg goedkoop. Bij aankomst met de boot was ik meteen diep onder de indruk van het zeewater: zo helder en zo ontzettend blauw! Het liefst was ik er meteen -desnoods met kleren en al- ingesprongen voor een frisse duik. Maar zover was het nog niet.

Omdat ik al heel lang wilde gaan duiken, was Koh Tao daar natuurlijk de ideale plek voor. Ik begon meteen dezelfde dag nog met mn PADI Open Water Course. Ik zat in een groepje met 2 andere meisjes, Sian en Katharina en met een Franse instructeur, David (die overigens wel Engels sprak). De eerste paar dagen krijg je vooral veel theorie en doe je een oefenduik in ondiep water om te leren hoe je om moet gaan met de apparatuur en hoe je bijvoorbeeld moet ademen. De derde dag was het dan eindelijk tijd voor onze eerste 'echte' duik. Ik kan maar 1 ding zeggen: Wow..! Ik was meteen verkocht. We hadden ook wel geluk, omdat we meteen heel veel vissen - in alle soorten en maten - hadden gezien.

De dag daarna hadden we zelfs nog meer geluk, want tijdens onze derde duik kwamen we een walvishaai tegen die erg zeldzaam is. (Wees niet bang, alhoewel het een 'haai' wordt genoemd, is hij geheel ongevaarlijk. Hij eet alleen maar plankton.).We waren zelfs nog maar net bezig met het afdalen, toen de walvishaai opeens voorbij zwom. Vijf meter groot, heel rustig en vredig, met allerlei kleinere visjes om zich heen.. Misschien wel een van de meest indrukwekkende dingen die ik ooit heb gezien. Omdat een walvishaai altijd in een 8-vorm zwemt, wist David de duikinstructeur precies waar de walvishaai terug zou komen en hebben we hem daarna nog van boven, van beneden, van links en van rechts kunnen zien. Onvergetelijk. En na onze vierde duik en het maken van het examen, waren we alledrie geslaagd voor ons PADI Open Water!

De dag daarna was het al de dag van de full moon party op Koh Phangan, het buureiland van Koh Tao. Samen met Sian, een meisje uit mn duikgroepje, reisde ik daarom 's middags naar Koh Phangan. 's Avonds had ik ook nog afgesproken met Brigitte, een Nederlands meisje, en twee Zweedse meisjes die ik allemaal in Sihanoukville had ontmoet. Ook Martin, Brigitte's vriendje was erbij en Marcus, een Finse jongen die met de Zweedse meisjes was meegekomen. Nadat we samen hadden gegeten en onszelf hadden beschilderd met de welbekende neon bodypaint, gingen we richting de party op het strand. En wat voor een party.. Ik denk dat er wel 20.000 mensen waren, iedereen gekleed in neonkleuren en beschilderd met neonverf, overal barretjes waar je buckets kon kopen en allemaal verschillende muziekstijlen. En om 12 uur was ik natuurlijk jarig! Sian en Brigitte verrasten me met een 'verjaardagstaart' in de vorm van een bus Pringles met een heus verjaardagskaarsje, er werd voor me gezongen, er waren birthdaybuckets, er waren birthdayshots en ik kreeg ook nog eens knipperende Minnie Mousestrik voor op mn hoofd. Wat wil je nog meer?We hebben doorgefeest tot zonsopkomst en al met al had ik me geen beter verjaardagsfeest kunnen wensen. Een zeer goed begin van mn 24e levensjaar dus!

Daarna zijn Sian en ik nog een paar dagen op Koh Phangan gebleven en hebben we lekker op het strand gelegen. Daarna reisde zij naar Bangkok en ging ik samen met Brigitte weer terug naar Koh Tao. Brigitte had net afscheid genomen van Martin, die weer terug ging naar Nederland, en zou haar PADI Open Water gaan halen. Ik ging voor mn PADI Advanced. Om je PADI Advanced te halen moet je 5 'adventure dives' doen, elk met een eigen thema. Omdat er geen andere aanmeldingen waren voor de Engelstalige groep op de dag dat ik begon, had ik priveles van mijn duikinstructrice Anna.

Ik heb eerst een Buoyancy Performanceduik gedaan (het controleren van je drijfvermogen; koppeltje duikelen, op allerlei manieren door hoepels zwemmen.. zoveel moeilijk dan het lijkt!). Daarna moest ik een Navigatieduik doen (het leren navigeren met een kompas.. en dat met mijn richtingsgevoel.. Gelukkig ging het wel goed). Ook heb ik een diepe duik (tot 30 meter) gedaan en bij een wrak van de US Navy gedoken.. heel gaaf! Tenslotte was het tijd voor een nachtduik. Van tevoren leek dit me best wel eng. Alles is donker en je hebt alleen een zaklamp bij je. Gelukkig viel het erg mee en kon je nog een stuk beter om je heen kijken dan ik dacht. En alles zag er 's nachts natuurlijk heel anders uit, de kleuren, de vissen, etc. Dat maakte het toch wel heel bijzonder. Na mijn nachtduik was ik ook geslaagd voor mn PADI Advanced. Ik heb de volgende dag nog 2 duiken gemaakt die ik gratis van de duikschool kreeg en toen was de duikpret over, helaas.

Omdat de datum van mijn vlucht naar Nederland snel dichterbij kwam, moest ik toen zo snel mogelijk naar Kuala Lumpur zien te komen. Helaas had ik geen tijd meer voor nog wat tussenstops in Maleisie. De reis van Koh Tao naar Kuala Lumpur was behoorlijk pittig.. bij elkaar heeft het 28 uur geduurd. Eerst met de nachtboot, daarna met 3 verschillende bussen en telkens een paar uur wachten tussendoor.Maar vannacht ben ik dan eindelijk aangekomen in Kuala Lumpur.

Hier heb ik nu nog 2 dagen om wat laatste souvenirs te kopen en me voor te bereiden op de terugkomst in Nederland. Aan de ene kant vind ik het heel erg jammer dat er een einde komt aan mijn reis. Ik heb het zo ontzettend naar mijn zin gehad, zoveel mooie plekken gezien en zoveel leuke (en rare haha) mensen ontmoet. Het was echt fantastisch. Aan de andere kant kan ik niet haast niet wachten om iedereen van thuis weer te zien. En het idee dat ik straks weer een eigen kamer heb (zonder kakkerlakken), niet meer uit een backpack hoef te leven maar een gewone kledingkast heb, het Nederlandse eten.. Dat is toch ook niet verkeerd. Gemengde gevoelens dus, maar aan al het moois komt een einde, dus ook aan deze reis. Maar ik zou zeker nog een keer terug willen komen naar deze landen en met name door willen gaan met het duiken.

Tenslotte wil ik jullie nog allemaal heel erg bedanken voor de vele berichtjes, mailtjes, smsjes en facebookberichten. Het deed me telkens weer erg veel goed om berichten van thuis te horen, bedankt daarvoor!

Tot snel! (Dat kan ik eindelijk weer zeggen!)